Η εικαστικός Αιμιλία Παπαφιλίππου, με διακριτό έργο στον δημόσιο χώρο, μιλά για το σύνολο της δουλειά της, από την εγκατάσταση στην Αρχαία Αγορά, το ΦΙΞ –σημερινό ΕΜΣΤ– και τη συμμετοχή της στην πρώτη έκθεση του μουσείου «Σύνοψις Ι», για την έννοια του ρευστού στη δουλειά της και τους τόπους όπου εγκατέστησε έργα της. Αναφέρεται στην τέχνη της, την οποία ορίζει ως ένα είδος τεχνολογίας της σκέψης, και στη σημασία του νερού στα έργα της, ενώ ακούμε ηχητικά αποσπάσματα από περφόρμανς και άλλους ήχους που την ενδιαφέρουν. Η Αθήνα ως ένα σκακιστικό συνεχές και νήμα που συνδέει ανθρώπους και ενέργειες αποκαλύπτεται μέσα από την εύστοχη έρευνα και τοποθέτηση της εικαστικού.