Η γλύπτρια Βάλλυ Νομίδου μιλά στην Κατερίνα Ζαχαροπούλου για το έργο της, το οποίο έλκει καταγωγές από την κλασική γλυπτική. Η αποκλειστική χρήση χαρτιού, με το οποίο επιτυγχάνει εξαιρετικούς πλασμούς, δημιουργεί κόσμους ανθρωποκεντρικούς και διαχρονικούς. Ηρωίδες της είναι νεαρά κορίτσια σε παράξενες στάσεις, σαν να έχουν βιώσει μια τραυματική αν και ποιητική ψυχοσωματική εμπειρία. Ο θεατής αρχικά συναντιέται με την κλασική μορφή τους αλλά αμέσως καταλαβαίνει ότι οι διάτρητες φιγούρες τους είναι θραύσματα ενός πολιτισμού, μιας άλλης ζωής μέσα στον χώρο.