Η Μαλβίνα Παναγιωτίδη μιλά για την έκθεσή της «All Dreams Are Vexing | Όλα τα όνειρα είναι ενοχλητικά», σε επιμέλεια της Άννας Μυκονιάτη, που εντάχθηκε στο ευρύτερο πρόγραμμα του κύκλου εκθέσεων του ΕΜΣΤ υπό τον τίτλο «ΚΙ ΑΝ ΟΙ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΚΥΒΕΡΝΟΥΣΑΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ;» Η  δουλειά της, για την οποία συνομιλεί με την Κατερίνα Ζαχαροπούλου, είναι αποτέλεσμα ενδελεχούς έρευνας που έκανε το καλοκαίρι του 2023 στις Σπέτσες, στο σπίτι όπου απομονώθηκε μετά τον πρόωρο θάνατο των δύο παιδιών της από φυματίωση η πρώτη Ελληνίδα ζωγράφος Ελένη Μπούκουρα-Αλταμούρα (1821-1900). Την περίοδο εκείνη η Αλταμούρα κατέφυγε στον πνευματισμό σε μια προσπάθεια να επανασυνδεθεί με τα παιδιά της, αφήνοντας πίσω της αρκετούς θρύλους αλλά και ένα grimoire, ένα «μαγικό» χειρόγραφο με ξόρκια. Το Project Room 2 του ΕΜΣΤ μεταμορφώθηκε σε έναν «μαγικό» χώρο, σε ένα εμβυθιστικό σκηνικό όπου γλυπτά από γυαλί, κερί και χαλκό συνδιαλέγονταν με ένα βίντεο και με ένα ηχητικό έργο. Με μια καλλιτεχνική πρακτική που εστιάζει στα σημεία τομής του αποκρυφιστικού μοντερνισμού, της λειτουργίας του φαντασιακού και της ανοίκειας ανθρώπινης συμπεριφοράς σε διαφορετικές κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, η Μ. Παναγιωτίδη επανεξετάζει τον μύθο της «τρελής γυναίκας στη σοφίτα». Η έκθεση δομήθηκε προς δύο ερευνητικές κατευθύνσεις: αφενός την επαναδιαπραγμάτευση του σπιτιού της Μπούκουρα-Αλταμούρα ως συμβόλου θαλπωρής και εγκλεισμού, ως δεύτερου δέρματος που την προστατεύει αλλά ταυτόχρονα την πνίγει, και αφετέρου, την οικειοποίηση συμβόλων από το «μαγικό» χειρόγραφό της, από τα ελάχιστα που σώζονται στην ελληνική γραμματεία, και την ανανοηματοδότησή τους ως φορέων μνήμης.