Με αφορμή την τελευταία της δουλειά με τίτλο «Mater Faber», η Αννίτα Αργυροηλιοπούλου μιλά για το σύνολο του έργου της, καθώς πρόκειται για την πρώτη φορά που επιλέγει το έντονο χρώμα, σε αντίθεση με τα πρωιμότερα έργα της, στα οποία γίνεται εκτενής αναφορά. Στην κουβέντα της με την Κατερίνα Ζαχαροπούλου αναφέρεται στους λόγους και στους τρόπους με τους οποίους δημιουργεί τις συνθέσεις της, συνδυάζοντας ζωγραφική και εκτυπώσεις και διατηρώντας παράλληλα την τρισδιάστατη αίσθηση και το θάμπωμα της φόρμας, χαρακτηριστικά που διατρέχουν τη δουλειά της. Ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην τελευταία της ενότητα, στην οποία απεικονίζει γυναίκες παραδομένες στον ύπνο και σκεπασμένες με μια πλεκτή κουβέρτα φτιαγμένη από τη μητέρα της. Όπως επισημαίνει, πρόκειται για μια προσωπική και συναισθηματικά φορτισμένη ενότητα, έναν φόρο τιμής στις μητέρες και στις γυναίκες που μας μεγάλωσαν. Στα έργα αυτά το πλεκτό αποκτά συμβολικό ρόλο: λειτουργεί ως σωματική και ψυχική πράξη, ως λύτρωση, αλλά και ως μια πορεία αυτογνωσίας. Όπως λέει χαρακτηριστικά η καλλιτέχνιδα: «Είναι μια διαδρομή στον χρόνο με αόρατα νήματα που δένουν, οδηγούν και ορίζουν τις ζωές των ανθρώπων».