Η Κατερίνα Ζαχαροπούλου συναντά τη Μαρία Μαραγκού στο σπίτι της και μιλούν για τον ρόλο της κριτικής στην τέχνη. Η Μ. Μαραγκού ανιχνεύει την ταυτότητα του ιστορικού της τέχνης το 1996 στην ελληνική εικαστική σκηνή. Μιλά για το Ρέθυμνο, τη γενέτειρα της, και το Δίκτυο Πόλεων που είχε τότε δημιουργηθεί. Τονίζει την αγάπη και τη θητεία της στη δημοσιογραφία και αναφέρεται στην εφημερίδα Ελευθεροτυπία που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη διαμόρφωσή της, ενώ γίνεται αρκετά προσωπική μιλώντας για τη σχέση της με  καλλιτέχνες, όπως ο Takis / Τάκης. Στη συνέχεια, αναφέρεται στη 46η  Μπιενάλε Βενετίας 1995 / 46th Venice Biennale και στο έργο του Takis, που εκείνη τη χρονιά εκπροσώπησε την Ελλάδα με εθνική επίτροπο την ίδια. Καταθέτει τις απόψεις της για τη νέα γενιά Ελλήνων καλλιτεχνών, μερικούς εκ των οποίων κάλεσε στις παράλληλες εικαστικές εκδηλώσεις της 46ης Μπιενάλε, όπως η Ευγενία Αποστόλου, ο Γιώργος Γυπαράκης και ο Νάκης Ταστσιόγλου. Σε εκείνη την Μπιενάλε παρουσιάστηκε και το πλωτό έργο του Κώστα Βαρώτσου Ορίζοντες. Η Μ. Μαραγκού υπογραμμίζει τη σημαντικότητα της παρέμβασης του Takis στον εξωτερικό χώρο του ελληνικού περιπτέρου, καθώς αποφάσισε να απομονώσει τον εσωτερικό χώρο κλείνοντας την είσοδο με ένα μεγάλο πανό στο οποίο αναγραφόταν το όνομά του και να τοποθετήσει τα γλυπτά του εκτός περιπτέρου. Η απόφαση αυτή του Τάκη  προκάλεσε τότε ποικίλες αντιδράσεις.