Η Εποχή των Εικόνων φιλοξενεί τον διευθυντή του Μορφωτικού Ιδρύματος της Εθνικής Τράπεζας (ΜΙΕΤ) Διονύση Καψάλη (γ. 1952) με αφορμή την έκθεση «Εαυτούς και Αλλήλους» που οργάνωσε και παρουσίασε το ΜΙΕΤ στο Μέγαρο Εϋνάρδου στην οδό Αγ. Κωνσταντίνου και η οποία αποτελείτο από 400 έργα, λάδια, σχέδια, γλυπτά, χειρόγραφα και φωτογραφίες από τη συλλογή του σκηνογράφου Διονύση Φωτόπουλου (γ. 1943). Μεταξύ άλλων, εκτέθηκαν έργα των Θανάση Απάρτη (1899-1972), Διαμαντή Διαμαντόπουλου (1914-1995), Φώτη Κόντογλου (1895-1965), Νίκου Εγγονόπουλου (1907-1985), Γιώργου Μπουζιάνη (1885-1959), Γιάννη Παππά (1913-2005), Γιάννη Μόραλη (1916-2009), Γ. Τσαρούχη (1910-1989), Lila .de Nobili / Λίλα ντε Νόμπιλι (1916-2020), Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα (1906-1994), Γιώργου Λάππα (1950-2016), Τάσου Μαντζαβίνου (γ. 1958), Γιώργου Μαυροΐδη (1912-2003), Εμ. Μπιτσάκη (γ. 1954), Χρόνη Μπότσογλου, Δημήτρη Μυταρά (1934-2007), Θεόδωρου Παπαγιάννη (γ. 1942), Εδουάρδου Σακαγιάν (γ. 1957), Βασίλη Φωτόπουλου (1935-2007), Γιάννη Ψυχοπαίδη (γ. 1945). Η Κατερίνα Ζαχαροπούλου συνομιλεί με τον Δ. Καψάλη για τη σημασία αυτής της συλλογής, έτσι όπως την αποτιμά ο ίδιος ο Δ. Φωτόπουλος: «Είναι οι φίλοι, είναι εκείνες οι φυσιογνωμίες των ανθρώπων που συνάντησες ή ονειρευόσουν να συναντήσεις, τα βλέμματά τους που έλεγαν πολλά, είναι οι ιδέες που αναστατώνουν το μυαλό και που σπρώχνουν στην αναζήτηση καινούργιας οπτικής στη ζωή και στην τέχνη». Ο Δ. Καψάλης απαντά σε ερωτήματα όπως αυτά προκύπτουν μέσα από τη σύνδεση των έργων φτιάχνοντας –εκτός από μία προσωπική Πινακοθήκη– ένα τεκμήριο σχέσεων, αισθητικής και ιστορίας. Η γενιά του ’30 και η σχέση της με σύγχρονους Έλληνες καλλιτέχνες, όπως ο Γ. Λάππας, ο Γ. Χατζημιχάλης, ο Τ. Μαντζαβίνος, οι διαφορετικές προσεγγίσεις μορφών και τρόπων έκφρασης καθώς και μικρές και μεγάλες εκπλήξεις έργων από τους Γιώργο Χειμωνά (1938-2000) και Μάνο Χατζιδάκι (1925-1994) φωτίζονται μέσα από αυτή την έκθεση, της οποίας η σημασία είχε και έχει πολλές αναγνώσεις.