Η Εποχή των Εικόνων συναντά στο Βερολίνο την εικαστικό και φωτογράφο Χριστίνα Δημητριάδη (γ. 1967) στο πλαίσιο της καταγραφής του έργου Ελλήνων σύγχρονων καλλιτεχνών. Η Κατερίνα Ζαχαροπούλου την επισκέπτεται στο σπίτι της διερευνώντας αρχικά την απόφαση εγκατάστασής της εκεί το 1993, και τη ρωτά για το Βερολίνο τα χρόνια εκείνα, για τις επιρροές στο έργο της από το κοινωνικό, ιστορικό και αισθητικό περιβάλλον της πόλης. Η Χ. Δημητριάδη αναφέρεται στη Γερμανίδα μητέρα της, στην αρχική της επαφή με την τέχνη και τη φωτογραφία όταν ακόμη ζούσε στη γενέθλια πόλη της, τη Θεσσαλονίκη, και στην εξέλιξη του φωτογραφικού της έργου σε σχέση με την ιστορία του Βερολίνου και τη δική της ματιά σε αυτό. Μιλά για τα πρόσωπα και τους άδειους τόπους-φαντάσματα που   βρίσκονται στο κέντρο του ενδιαφέροντός της, για την ιστορία πίσω από τα θέματά της και στα σύμβολα με τα οποία τα μετασχηματίζει. Αναλύει το σκεπτικό των φωτογραφιών της με θέμα τη Μητέρα (της) αλλά και όλων των μέχρι εκείνη τη στιγμή θεματικών της, όπως οι σειρές «The Garden of Longing» / «Ο κήπος των Επιθυμιών», «Men and Women», «Familie Ende», «I remember all of you». Επίσης, αναφέρεται στη συμμετοχή της στην 6η Μπιενάλε Κωνσταντινούπολης / 6th Istanbul Biennial το 1999, καθώς και στη συνεργασία της με τη Θέμιδα Μπαζάκα και τη Στεφανία Γουλιώτη στην περφόρμανς End And στην Kunsthalle Athena που ίδρυσε η Μαρίνα Φωκίδη, με θέμα τον Αποχαιρετισμό.

Τελειώνοντας τη συζήτηση, η Χ. Δημητριάδη κάνει μια σύγκριση της ζωής στο Βερολίνο με τη ζωή στην Ελλάδα της κρίσης το 2012-13, διατυπώνοντας την πεποίθηση ότι κάτι μπορεί να αναγεννηθεί στο μέλλον.