Ο Δημοσθένης Κοκκινίδης (1929-2020), ένας από τους βασικότερους εκπροσώπους της γενιάς του ’60 και εκφραστής του αφαιρετικού εξπρεσιονισμού στην Ελλάδα, μιλά στην Κατερίνα Ζαχαροπούλου για το σύνολο του εικαστικού του έργου. Με αφορμή την επέτειο των 30 χρόνων από την επιβολή της στρατιωτικής δικτατορίας στην Ελλάδα, αναφέρεται στην επταετία της Χούντας και στην επίδρασή της στην εικαστική κοινότητα. Μεταξύ άλλων μιλά για τον πρώτο μήνα εκείνης της περιόδου, την αίσθηση απομόνωσης και την ανάγκη να εκφραστεί άμεσα με το εικαστικό του έργο  χρησιμοποιώντας φωτογραφικά ντοκουμέντα των εφημερίδων της εποχής. Εν συνεχεία αναφέρεται στη σημασία της πνευματικής καλλιέργειας για τη διαμόρφωση προσωπικής γλώσσας, στον ρόλο της τεχνικής και των ιδεών, αλλά και στη διδακτική του πορεία του Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών. Διαβλέπει αλλαγές στον ρόλο της ΑΣΚΤ την εποχή που τα εξωτερικά ερεθίσματα και οι πληροφορίες αυξάνονται και σχολιάζει το σύστημα των εισαγωγικών εξετάσεων στη Σχολή, λέγοντας πως ο ίδιος προσπαθεί για τη μεταβολή του από το 1980. Τέλος, εκφράζει την άποψή του για τη σχέση κέντρου και περιφέρειας στην εικαστική δημιουργία και στην προώθηση των καλλιτεχνών.