Η Εποχή των Εικόνων παρουσιάζει τη 13η documenta / Ντοκουμέντα στο Κάσελ, τη σπουδαιότερη εικαστική διοργάνωση παγκοσμίως που λαμβάνει χώρα κάθε πέντε χρόνια συγκεντρώνοντας πλήθος καλλιτεχνών από όλο τον κόσμο. Διευθύντρια της 13ης Documenta ήταν η Carolyn Christov-Bakargiev / Κάρολιν Κρίστοφ-Μπακάρτζιεφ (γ. 1957), η οποία έθεσε τον γενικό τίτλο «Collapse and Recovery», σε ελεύθερη απόδοση «Θεραπεύοντας το τραύμα του πολέμου μέσω της τέχνης». Έμφαση δόθηκε στη συλλογή και έκθεση αντικειμένων που συνδυάστηκαν με διάφορες περιόδους της πρόσφατης ιστορίας. Το 2012 η Documenta απλώθηκε σε ολόκληρη την πόλη του Κάσελ. Η Κατερίνα Ζαχαροπούλου στο Α′ μέρος του δίωρου αφιερώματος στην Documenta συναντά τον William Kentridge / Γουίλιαμ Κέντριτζ στον σταθμό των τρένων του Κάσελ Hauptbahnhof για την παρουσίαση του έργου του The Refusal of Time. Στη συνάντησή τους, ο Γ. Κέντριτζ ορίζει το έργο ως «ένα αστείο», αφού κανένας δεν μπορεί να αρνηθεί τον χρόνο. Εξηγεί τον ρόλο του ρολογιού και του μετρονόμου στο έργο του, ενώ  βλέπουμε την εγκατάσταση με τα video animation που προμήνυαν την όπερα που είδαμε αργότερα, το 2013, στην Αθήνα στη Στέγη του Ιδρύματος Ωνάση. Ακολούθως, παρουσιάζονται αρκετά από τα έργα που εκτέθηκαν στον κύριο χώρο της Documenta 13 στο ιστορικό Fridericianum, όπως των: Charlotte Salomon – Σαρλότ Σαλομόν (1917-1943), Kader Attia / Καντέρ Ατιά (γ. 1970), Lee Miller / Λι Μίλερ (1907-1977), Korbinian Aigner / Κορμπίνιαν Άιγκνερ (1885-1966), Goshka Macuga / Γκόσκα Ματσούγκα (γ. 1967), Alighiero Boetti / Αλιγκιέριο Μποέτι (1940-1994), Emily Jacir / Έμιλι Τζασίρ (γ. 1972), Llyn Foulkes / Λιν Φάουκς (γ. 1934).

Έξω από το Fridericianum, για τον ρόλο της documenta, το σκεπτικό της 13ης διοργάνωσης της καθώς και για τα ζητούμενα των αρχών του 21ου αιώνα στην τέχνη και την κοινωνία μιλά η Chuz Martinez / Τζουζ Μαρτίνεζ (γ. 1972), συνεπιμελήτρια της έκθεσης. Στη συνέχεια βρισκόμαστε στο Brothers Grimm Museum, όπου η Κ. Ζαχαροπούλου συναντά τον Nedko Solakov / Νέντκο Σολάκοφ (γ. 1957). Της μιλά για το έργο του Knights (and other dreams) που καταλάμβανε όλο το σπίτι-μουσείο των αδελφών Γκριμ και είχε ως κεντρικό νόημα τη σχέση ονείρων-παραμυθιών και αφηγήσεων, με κεντρικό ήρωα έναν ιππότη και ένα μικρό αγόρι. Αμέσως μετά μεταφερόμαστε και πάλι στον σταθμό Hauptbahnhof για να δούμε μερικά ακόμη έργα της documenta 13, όπως του István Csákány / Ιστβάν Τσακάνι (γ. 1978) και την εγκατάστασή του με τις ραπτομηχανές, σχόλιο για τη σχέση τέχνης και τεχνικής καθώς και το φανταστικό μουσείο που η Ελληνοκύπρια Χάρις Επαμεινώνδα (γ. 1980) και ο Daniel Gustav Cramer / Ντάνιελ Γκούσταβ Κράμερ (γ. 1975) έστησαν σε δύο χώρους του σταθμού. Η Κ. Ζαχαροπούλου συναντά έπειτα τον Χριστόδουλο Παναγιώτου (γ. 1978), επίσης Ελληνοκύπριο καλλιτέχνη, που της μιλά για το έργο του The Sea, μια in situ εγκατάσταση με κεραμικές πλάκες φτιαγμένες στη Λεμεσό από το νερό της Μεσογείου, πάνω στις οποίες τοποθέτησε στοιχεία μνήμης της γενέθλιας πόλης του.