Το επεισόδιο παρουσιάζει τη νέα έκθεση των Gilbert & George / Γκίλμπερτ & Τζορτζ  (George: Αγγλία, 1942 & Gilbert: Δολομίτες, 1943) με τίτλο «London Pictures», που έλαβε χώρα στην Γκαλερί Bernier/Eliades / Μπερνιέ-Ηλιάδη το 2012. Η Κατερίνα Ζαχαροπούλου συναντά το «δαιμόνιο» καλλιτεχνικό δίδυμο στην ταβέρνα «Σαΐτα» στην Πλάκα, με φόντο παλιές λαϊκές ζωγραφιές, και εκεί οι καλλιτέχνες εξομολογούνται άλλοτε με χιούμορ και άλλοτε με εξαιρετικά ευαίσθητες παρατηρήσεις τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνονται τη γειτονιά τους στο East End του Λονδίνου, τους γείτονές τους, τους άστεγους, τους αλλοδαπούς που ήταν πάντοτε μεγάλο μέρος του πληθυσμού της περιοχής τους. Μιλούν διεξοδικά για το νόημα της νέας τους σειράς «London Pictures» που περιελάμβανε μια σειρά έργων δημιουργημένων αποκλειστικά για τη συγκεκριμένη έκθεση στην Αθήνα. Αναφέρονται στο περιεχόμενο και στη μορφή των έργων που έχουν τίτλους από αφίσες και εφημερίδες και που, στο σύνολό τους, απεικονίζουν τη θλίψη και την ανθρωπιά της ζωής στη δυτική πλευρά του Λονδίνου. Οι Gilbert & George αναφέρουν πως το μυστήριο και το δράμα του Λονδίνου υπήρξαν πάντοτε μεγάλη έμπνευση για την τέχνη τους. Η συζήτηση εστιάζει στην κρίση της εποχής, με τους καλλιτέχνες να προτείνουν την πρωτοτυπία σαν δρόμο διεξόδου από αυτη, και κατ’ επέκταση την τέχνη και την ελευθερία. Στη συνέχεια, εξηγούν γιατί η ενότητα «London Pictures» αποτελείται από 292 έργα που αφήνουν την πόλη να μιλήσει για τον εαυτό της μέσα από τη γλώσσα 3.712 πόστερ εφημερίδων, τα οποία έκλεβαν για περισσότερα από έξι χρόνια και στη συνέχεια ταξινομούσαν ανάλογα με το θέμα. Σεξ, δολοφονίες, κλοπές, ένας κόσμος παραβατικός τον οποίο περιγράφουν με τα μνημειακών διαστάσεων έργα τους. Υποστηρίζουν πως πίσω από κάθε αφίσα βρίσκεται η αλήθεια και ο απαραβίαστος ρεαλισμός της ανθρώπινης κατάστασης, των επιπτώσεων και των συνεπειών της. Η Κ. Ζαχαροπούλου τούς ρωτά πώς αισθάνονται μετά από τόσο πολλά χρόνια κοινής ζωής και εκείνοι απαντούν: «Είμαστε δύο άνθρωποι αλλά ένας καλλιτέχνης». Τέλος, αναφέρονται στη Βασίλισσα της Αγγλίας, η οποία απεικονίζεται σε κάποια από τα έργα τους, λέγοντας με χιούμορ πως τους αρέσει η μοναρχία και το γεγονός ότι είναι υπήκοοι και όχι απλοί πολίτες τούς ανακουφίζει.