Στο πλαίσιο καταγραφής του λόγου και του έργου σύγχρονων Ελλήνων καλλιτεχνών, η Εποχή των Εικόνων συναντά τον εικαστικό Ηλία Παπαηλιάκη (γ.1970), έναν από τους πιο δραστήριους και καταξιωμένους δημιουργούς της Ελλάδας, ο οποίος συνδιαλέγεται διαρκώς με την ιστορία της ελληνικής ζωγραφικής. Με αφορμή την έκθεσή του «Τα θεωρητικά αντικείμενα. Έργα 2017-2020» στη Δημοτική Πινακοθήκη της Αθήνας στο Μεταξουργείο, την οποία επιμελήθηκε ο ιστορικός τέχνης και επιμελητής εικαστικών εκθέσεων και δράσεων του ΟΠΑΝΔΑ Χριστόφορος Μαρίνος, η Κατερίνα Ζαχαροπούλου ξεκινά μαζί του μια αναδρομή στο σύνολο της εργογραφίας του. Μέσα από τις ενότητες της δουλειάς του προβάλλει ανάγλυφα το ενδιαφέρον για την ζωγραφική ως ανάγκη σύνδεσης με μορφές και θέματα της ιστορίας, της λαϊκής κουλτούρας και των δασκάλων των αρχών του 20ού αιώνα, που καθόρισαν το βλέμμα στην ελληνική  ζωγραφική παράδοση. Τριάντα χρόνια δουλειάς και ένα επίμονο χρονοδιάγραμμα εργασίας φέρνουν τον Η. Παπαηλιάκη σε μια ζωγραφική του ελάχιστου, που κορυφώνεται στην τελευταία του έκθεση. Έργα της τελευταίας τριετίας, πίνακες, σχέδια και γλυπτά ορίζουν το «θεωρητικό αντικείμενο» ως αντικείμενο σπουδής και έρευνας. Το ανθρώπινο σώμα, η βία και η ιστορία, η τέχνη και η αρχαιολογία, το τοπίο και η φύση, η γενεαλογία της επιθυμίας, η ιστορία του πολιτισμού είναι κεντρικά σημεία γύρω από τα οποία εξελίσσεται μια άκρως ενδιαφέρουσα συζήτηση.