Επ’ αφορμή της έκθεσής του στην Πινακοθήκη Πιερίδη, ο Παναγιώτης Τανιμανίδης μιλά για τις τριάντα δύο σκηνές που αποτελούσαν την έκθεση των τριάντα δύο εικόνων του. Εξομολογείται ότι τα έργα αυτά ακουμπούν σε μια ερωτική ιστορία και συνδέει τα στοιχεία τους με μια σκηνογραφία απολύτως προσωπική. Η συνύπαρξη των στοιχείων που συνθέτει παραπέμπουν σε αριθμητικές, ιστορικές, τεχνολογικές και μαθηματικές αναμετρήσεις. Προχωρώντας τη σκέψη του λέει πως «το ψέμα και η αλήθεια εναλλάσσονται, όπως ακριβώς στη σχεση με μια γυναίκα!» Επιπλέον, βλέπουμε την τάση του να συνθέτει στοιχεία αντίθετα μεταξύ τους, σύμβολα μοναξιάς και κοσμικότητας, διαφανή και αδιαφανή υλικά, καθώς αναφέρει ότι δουλεύει όπως οι παλιοί τεχνίτες. Ένα άλλο χαρακτηριστικό της δουλειάς του στην παρούσα φάση είχε να κάνει με τα ξενοδοχεία και τη μοιχεία. Όργανα μέτρησης και μια ιδιότυπη ευρεσιτεχνία-μηχανουργική διέπουν όλο του το έργο.